چرا دکتری؟!

mahshid shz

New member
با گرایش قشر جوان به سمت تحصیل و پدید آوردن آرمان و ایده آل های شغلی در گروی مدرک تحصیلی، مد گرایش به کارشناسی ارشد تبدیل به دکتری می شود.

اما واقعاً چه میزان از داوطلبان از آینده واقعی دارنده مدرک دکتری باخبرند؟
چه تعداد از آنها قابلیت علمی و عملی تبدیل شدن به دکتری دارند؟
چقدر از دانشگاهها تمایل به جذب دکترای معماری دارند؟
در این دوره، چه دروس و قابلیت هایی بر فرد افزوده می شود؟
آیا اگر تمایل به تدریس وجود داشته باشد، با مدرک ارشد نمیتوان بدان هدف دست پیدا کرد؟


لطفاً با پاسخ هایتان، هم به روشن شدن موضوع برای داوطلبان و هم برای جامعه حرفه ای کمک کنید.
 

art-s

کاربر ممتاز
درصد زیادش به دلیل تب هست که جامعه بهش مبتلا شده . یه مسابقه دو که همه دوست داریم توش شرکت کنیم و حاضر نیستیم دقیقه ای فکر کنیم به انتهای راه و مسیر که مبادا از مسابقه عقب بیافتیم.
 

mahshid shz

New member
سلام .
میشه خواهش کنم اول خودتون به این سوالا پاسخ بدین ؟؟

فکر می کنم با تحقیق و پرسش هایی که انجام دادم، نسبت به همکلاسی ها، دید بهتری دارم.
می دانم که این مقطع را به خاطر خودم میخوانم و نه جذب در هیئت علمی. به عنوان تنها هم فکر نمیکنم، به بار علمی عنوان بیشتر اهمیت میدم.

فکر میکنم هنگام مصاحبه هم به افرادی بها داده شد که دید فراشخصی داشتند، نه اینکه به تدریس و... بیاندیشند.
هنگام مصاحبه هم 2تا پروپوزال داشتم که دغدغه سالیان تحصیلم در این رشته بوده اند.

اما متاسفانه سایر دوستان همکار اینقدر به گرفتاری های شخصی فکر میکنند که تنها منتظر اتمام دوره هستند.
اعتبار مدرک اهمیت زیادی برایشان دارد. از اعضا هیئت علمی دانشگاهها هستند که فقط عنوان دکتر را کم دارند. کار اجرایی می کنند و میخواهند مشاور پروژه های بزرگتر شوند. و...

باز هم اگر شما پاسخ بدهید، مرا در پیدا کردن دیدگاه بهتر یاری داده اید.
 

لوتوس

New member
این بحث رو یه بار سر یکی از کلاسهای دوره دکتری دکتر قیومی باز کردم.موضوع بحثم تحصیل دکتری در ایران بود که دکتر آخرش بمن فهموند که ایران جا برای دکتری خوندن نیست با توجه به هدفم که تنها آرشیتکت شدنه.
 

massa

New member
چرا دکترا نمی خوانی؟

از سال ۸۰ که مدرک لیسانسم را با معدلی بالا، از دانشگاه صنعتی شریف گرفتم تا سال ۱۳۸۴ باید دائماً جواب دوستانم را میدادم که چرا فوق لیسانس نمیگیری. دو باری هم کنکور شرکت کردم و با رتبه خوب در دانشگاه خودم قبول شدم اما نرفتم. سال ۸۶ که کارشناسی ارشد مدیریت را از دانشگاه شریف گرفتم (با رتبه و معدل بالا) باز تا امروز، دوستان زیادی می پرسند که چراادامه تحصیل نمیدهی و دکترا نمیگیری…پراکنده در جاهای مختلف جواب داده ام. اما گفتم یک پاسخ تفصیلی اینجا بنویسم…مقدمه اول:یک واقعیت وجود دارد. نباید نظام آموزشی، به مسیر رشد و پرورش ما جهت بدهد، این ما هستیم که مسیر رشد خود را انتخاب و ترسیم میکنیم.شاید سالها بعد، علاوه بر دکترا و پست دکترا، پست پست دکترا، پست پست پست دکترا و … هم در دانشگاه ها شکل گرفت. یعنی ما دیگر باید زندگی خود را تعطیل کنیم و تا دم مرگ به در دانشگاهها دخیل ببندیم؟هر درجه تحصیلی معنا و مفهوم و کارکردی دارد.اجازه بدهید که اول در مورد کارشناسی بگوییم.خود کارشناسی یکی از ترجمه های غلط و طنز آمیز است. کارشناس کسی است که سالها تخصص و تجربه دارد. ما هر کسی که چهار سال در دانشگاه میچرخد و غذای ارزان میخورد و روی صندلی های سفت دانشگاه، مینشیند و اس ام اس بازی میکند و با تقلب در پایان ترم نمره ای می آورد، کارشناس مینامیم!لیسانس واژه متفاوتی است. لیسانس یعنی مجوز٫ چیزی مثل جواز ک